VVAC 4, Tussen Kunst en Kitsch

Drie wedstrijden geleden liepen we gedesillusioneerd de kleedkamer in na het tweede gelijkspel dit seizoen en duur puntverlies richting het beoogde kampioenschap. Na de 0-6 overwinning bij onze vrienden van Raptim 2, de 3-1 twee weken geleden thuis tegen Peursum en de 2-4 overwinning afgelopen zaterdag bij Sliedrecht kijken we weer vat vrolijker in de rondte. Want GJS 4 speelde op 4 april met support van Menno en Peter gelijk tegen en bij Raptim 2 (2-2). Of het nu de beloning van twee treetjes Bullit was die in het vooruitschiet lag of het feit dat er überhaupt twee man langs de lijn stonden doet er niet toe. VVAC 4 is weer in de race voor het kampioenschap en heeft alles nog in eigen hand.

Taxi Stolk
Brian, Joeri, Menno, Andre, Mario, Ronald, Ard, Gerard, Patrick, David, Stefan Prins startten in de basis. Elard, Sander, Rik van Zijl, vader en moeder Vlot en Peter stonden in spijkerbroek langs de lijn samen met reserves Otto, Donnie, Ronnie en Jeroen. Als er iemand was die zaterdag voelde dat het kampioenschap in de lucht hangt dan was het Stefan Prins. Hij kan belabberd spelen, zelden vlaggen en niet roken, maar vandaag trok hij het team naar de overwinning. Samen met Menno en Gerard was hij de eerste helft de beste op het veld en terecht Man of the Match. Nu is dat op zich niet heel spectaculair tegen een zwak spelend Sliedrecht, maar toch. De 0-1 viel nog sneller dan dat het lopen was van de kleedkamer naar veld E. Taxi Stolk had niet misstaan om krachten te sparen, maar het deerde Prins niet. Na drie minuten lag de 0-1 er al in na een schitterende assist van Gerard die vandaag uitkoos om eens per jaar een goede helft te spelen. Sliedrecht keek verbouwereerd toe hoe VVAC 4 bleef drukken en het spel dicteerde. Dave, op jacht naar de titel op topscorer van de club te worden aarzelde nauwelijks in de 23ste minuut. Met een prachtige volley liet hij de keeper kansloos. Maar de honger was niet gestild en na een corner/assist van Stefan en doorkopbal van Ard werd het vlak voor tijd 0-3 en via Dave in de blessuretijd van de eerste helft 0-4.

Peptalk
Met het oog op de lange rit naar de kleedkamer kregen we ditmaal geen thee en waren alle ogen gericht op de peptalk van Joeri. En vaak heeft die peptalk wel zin en invloed, maar ditmaal had hij beter even Tussen Kunst en Kitsch kunnen opzetten in de kleedkamer, want het praatje pakte, net als het programma soms, totaal verkeerd uit voor de toehoorders. Met de legendarische uitspraak ‘Laten we doorzetten en niet denken dat we er al zijn’ was het tegendeel hiervan precies hetgeen er gebeurde. En of het nu kwam door de wissels (Otto voor Gerard, Ronnie voor Ronald en later Donnie voor Prins en Jeroen voor Patrick) is niet 100% zeker, maar minimaal voor 75%. De andere 25% komt op naam van Joeri die bij de 1-4 een déjà vu momentje moet hebben gehad met de training van donderdag. Een waardeloze corner van Sliedrecht in minuut 56 leek makkelijk weg te werken, maar op zo’n moment lijkt het alsof er een mechanisme in zijn hoofd te vroeg werkt. Zijn rechterbeen zwaait naar achteren terwijl de corner nog genomen moet worden en als de bal halverwege zijn weg is naar het vijf metergebied zwaait zijn been door. Resultaat; lulletje van de week en de bal rolt onder zijn been door, 1-4. Bij dit soort situaties is dubbele rugdekking door ploeggenoten de enige oplossing.

VVAC 4 voetbalde verder, maar het combineren lukte niet meer. En mede dankzij de sterk keepende Brian bleef de schade beperkt tot twee tegengoals. Natuurlijk kwamen er nog kansen, maar Otto wist deze driemaal hoogstpersoonlijk om zeep te helpen. Hij ziet de afgelopen maanden vaker de kapper dan het bollende net, want werkelijk alle kansen werden afgelegd richting zijn grote vriend ‘lucht’. Eigenlijk leek het alsof VVAC 4 het wel best vond zo deze tweede helft. De supporters Sharon, Lotte, Merel, onbekend meisje, Luuk en Sietse kregen de tweede helft geen waar voor hun wandeling en namens -met name- Otto onze oprechte excuses voor de vertoning. Dat de spits van Sliedrecht de 2-4 in minuut 93 nog vierde alsof het zijn eerste goal was in zijn leven is enkel nog een statisch detail.

We hebben nog drie wedstrijden te gaan. Respectievelijk Sleeuwijk, GJS en Kozakken Boys zijn de tegenstanders. De spanning stijgt merkbaar in het team en met VVAC 2 en VVAC 3 als aanstaande kampioenen zou het prachtig zijn dit telraampje vol te maken tot de vier. Zaterdag wacht Sleeuwijk om 14.00 uur op de Put. We hebben er heel veel zin in.