VVAC 4 sleept punt weg uit wespennest

Klokslag half 1 begon VVAC 4 op 15 maart bij Papendrecht 3 met een elftal dat flink was gewijzigd en waarbij sommige spelers elkaar nog nooit hadden gezien. Door blessures, weekendjes Thialf, sleeën in Winterberg, waspoeder ontwikkelen in India, spinningavonturen, een eeuwig durende verbouwing, verplichtingen bij het eerste – ja, ja de kwaliteiten worden door de nieuwe trainer direct herkend- was de opstelling anders, maar misschien was dat juist wat er voor zorgde dat er die middag werd gestreden voor iedere cm2 en we een uiteindelijk tevreden met 1-1 naar de Put terugkeerden.

Have a little faith in me
Brian startte op de goal, met voor hem Joeri, Otto, Andre en Frank Kok. Het middenveld werd belopen door Ronnie, Ronald en “Harrie”. Voorin stonden Colin, Sander en Donnie opgesteld. Reserves waren er niet. Het was direct een open wedstrijd. Er werd door beide elftallen goed gecombineerd en het spel golfde heen en weer. De heren Duizer en van Zijl genoten vanaf de zijkant, met name van Otto die als voorstopper een nieuwe weg lijkt ingeslagen. Weggespeeld in de spits door vriend Donnie lijkt hij met een eeuwige drang naar een basisplaats eieren voor zijn geld te gaan kiezen. Nu was de keuze om te wisselen nul, maar goed, het vizier in de mandekking stond op scherp. Hij speelde de spits van Papendrecht uit de wedstrijd, kopte de bal weg alsof ie een goal kon maken en maakte slidings waar menig verdediger van VVAC een voorbeeld aan kan nemen. Otto, er schuilt iets in je.
Na 17 minuten voetballen kwam VVAC 4 met een aanval waar vier spelers bij betrokken waren op voorsprong. Joeri kreeg de bal ingespeeld van Brian. Hij speelde de bal direct door naar Ronnie die vanaf het middenveld Colin in de loop aanspeelde. Onze topscorer maakte de bal keurig af voor de 0-1. Maar het was allerminst een veilige marge. Papendrecht zette regelmatig aan en door de nonchalance van “Harrie” op het middenveld ontstonden er gevaarlijke situaties voor de neus van Brian. Maar Brian boog en barstte niet, althans niet meteen. Op een soms miraculeuze wijze wist hij de bal uit het doel te houden. Of het nu kwam omdat hij opgeroepen was voor het eerste, het nummer van Joe Cocker heeft geluisterd, ‘Have a little faith in me’ of met Pussy Lounge in het vooruitzicht er gewoon zin in had, blijft in het midden, maar hij keepte weer als vanouds, zonder na te denken. Toch kwam Papendrecht na 35 minuten langszij. Via een nogal hoog geheven been van de mid-mid van Papendrecht kwam de linksbuiten voor de keeper en rondde de bal af.

Karate-boy
Met 1-1 luisterden we in de rust naar Joeri die op dezelfde voet door wilde als dat we deze 45 minuten voetbalden. En het lukte. Tijdens de tweede helft gingen beide ploegen er vol op. En natuurlijk horen daar wat fysieke confrontaties bij. Elleboogje hier, tikkie daar, maar de nummer negen van Papendrecht spande toch wel de laffe kroon. Er stond nogal wat op het spel voor hem leek het. Alsof zijn kersverse vriendin langs de lijn stond te kijken en hij indruk wilde maken. Zo voetbalde hij. En hij inspireerde medespelers. Zo werd onze karate-boy Joeri door deze nummer 9 wel heel smerig gevloerd. Normaal staat hij direct op om de uitdaging aan te gaan, maar het enkeltje was goed geraakt. Rood was op zijn plaats geweest. En ook onze “Harrie” kreeg een flying tackle van linksachter te verwerken. Het hoorde allemaal bij het spel moet de scheidsrechter gedacht hebben, want hij trad nimmer gedegen op. De sfeer werd grimmig en het plezier maakte plaats voor meer agressie. Brian werd halverwege de tweede helft gewisseld vanwege de verplichting bij het eerste. Donnie ging keepen, Frank die net als Joeri sterk speelde als verdediger ging een linie naar voren en Arno ging linksback voetballen.

” Harrie” ging in de spits voetballen. Tien minuten voor tijd kreeg man of the match Otto een publiekswissel voor Tuit die wat later aankwam en sterk en getergd inviel. De wisselingen hadden geen invloed op de ruststand. Met 1-1 liepen we met gemengde gevoelens, maar toch ook wel tevreden terug naar de kleedkamer.

Prijzen
VVAC 4 doet nog mee voor de prijzen. Zo zijn we het seniorenteam met de meeste punten, staan we tweede met drie verliespunten meer dan koploper Hardinxveld en ook de keepersbokaal en topscorer van VVAC zijn binnen handbereik. En waar Henk-Jan Aantjes nogal stijfjes op de foto staat als aanvoerder van VVAC 2 met de nieuwe sponsor Lely. Een houding die doet terugdenken aan ’40-’45 is het relaxtheid troef bij VVAC 4. Het belooft een mooi einde te worden van een seizoen waar VVAC 3 in een dikke dip zit, VVAC 2 weer niet van Ammers kan winnen met 19 man, VVAC 1 knap een puntje pakte bij ZBC en de gemiddeld leeftijd bij VVAC 7 zijn tol gaat eisen. De koek is op bij sommige teams, maar VVAC 4 begint pas.