VVAC 4 heeft trek in oliebollen

Nee, nee, nee. Het lijkt me niet meer te lukken bij VVAC 4. De parabool wijkt na een prachtige ongeslagen reeks af naar beneden en ik zie niet waar de kentering moet gaan plaatsvinden. Na Wieldrecht moesten we zaterdag ook het hoofd buigen voor IFC 3. Eigenlijk wonnen ze de wedstrijd in de eerste helft door een veel fellere instelling dan wij en wind mee. Misschien komt de luie instelling wel door de prikkel die we op donderdagavond missen na de zoveelste donderdagavond-walk-over op een rij. De verslaggever van het 2de tracht het met enig onuitgesproken cynisme saaie potjes te noemen en heeft het over een TRAFO tussen het 2de en 3de. Klaarblijkelijk is deze verslaggever meer bezig met het bakken van oliebollen en duidelijk geen toeschouwer van de trainingspotjes, maar we dagen het 2de graag uit voor een clash eind mei tegen VVAC 4. Dan kunnen we daarna de TRAFO direct uitreiken en oliebollen eten.

Geen energie
Otto besloot na de partij tegen Wieldrecht en de gesloten vriendschap met Andre Vlot het scheidsrechterpak aan te trekken. Het stond hem goed en hij deed het goed. Zeker de eerste helft de beste VVAC-er op het veld. Met wind tegen begonnen we met Donnie op de goal. Jan van Dieren, Mario, Menno en Anne-Jan vormden de achterhoede. Ronnie, Jeroen en David Bons bezetten het middenveld. Sander, Brian en Andre Vlot vervolmaakten de aanval. Maar eigenlijk kan er weinig meer positiefs dan de terugveroverde basisplaats van Vlot na een fenomenale training gezegd worden. Het leek of de energie al na de aftrap door het gras weg sijpelde. De voetballers van IFC liepen overal en wij liepen er. Alle drie de goals van IFC vielen in deze helft. De eerste goal kopte Anne-Jan na een strakke voorzet keurig in eigen doel. De tweede goal was een prachtige. De bal werd verspeeld op het middenveld waarna een strakke pass volgde. De spits wist er zijn punt op rand 16 tegen aan te zetten en de bal rolde de hoek in. Donnie kansloos. De 0-3 viel achter Don door een dekkingsfout. Niemand zat in de wedstrijd.

Oorwassing
In de rust werden de oren gewassen. Leider Joeri begreep er niets van. Hoe we het kaas zo van ons brood lieten eten. Waar was de instelling die we in de maand maart ten toon spreidden en zo zorgden voor het enige puntverlies van koploper Rijsoord. Hij was niet ver van het lied met de aanhef ‘Geen woorden maar daden’ maar zijn betoog kwam hier duidelijk wel op neer.
Iedereen nam de tekst duidelijk mee de tweede helft in, want van de instelling die er de eerste helft niet was, liepen we nu over van het fanatisme. David voorop in de strijd samen met Menno, Roland van Dalen (ingebracht voor de geblesseerde Ronnie) en Harrie (man of the match) de beste mannen op het veld. Menno speelde de tweede helft linksbuiten en herrees op deze positie. Roland joeg het middenveld aan. David hoeft maar gras te ruiken en gaat zelfs al is het geen echt gras als een speer. De 1-3 liet te lang op zich wachten, maar was van grote schoonheid. Menno passeerde zijn tegenstander en legde terug op Brian die hem vervolgens in de verre hoek schoot. Het publiek hitste de boel nog op, maar het mocht niet meer baten. Brian zette de eindstand op het bord.

Clash VVAC 3
Er volgt nog een geweldige apotheose in mei, laten we dat niet vergeten. Dat dit niet begint met de uitwedstrijd zaterdag bij VVGZ 6 om 11.15 uur is een understatement. Nee, dat begint met de hoofdmacht zaterdag spelend tegen De Alblas thuis, de week erop Schelluinen uit. Zes punten betekent niet alleen een lachende Knoest en familie van Bavel inclusief dochter, neen, het betekent nacompetitie. Het zou geweldig zijn. Maar daar houdt de apotheose niet op. Er volgt nog een wedstrijd tussen VVAC 3 en VVAC 4, de datum hiervan volgt zo spoedig mogelijk. De seizoensafsluiting in Gent met twintig man en wellicht de andere clash tegen VVAC 2. We hebben nu al zin in de oliebollen.