Verslag voor competitie ‘Beste Beschrijver Amateurvoetbal’

Via de website regio-voetbal.nl dingde ondegetekende mee in de competitie beste beschrijver amateurvoetbal. Helaas kwam het niet in de finaleronde, maar toch. Een eervolle herinnering zullen we maar zeggen. Hierbij het verslag dat ik daarvoor stuurde:

VVAC 3 geeft extra dimensie aan het woord ‘hoppa’

Dit was de dag. De dag dat alles wat er om 14.30 uur op veld A bij VVAC 3 niet meer mocht, maar moest. De dag dat er gevochten moest worden om met winst nu eindelijk uit de degradatiezorgen te gaan komen na 18 gespeelde wedstrijden en slechts 12 punten. En die dag werd het. Als je zaterdagmiddag 8 april niet langs de lijn stond bij Sportpark de Put in Ottoland om VVAC 3 te zien heb je één van de hoogtepunten van 2017 aan je voorbij laten gaan. De Alblas 3 (11 punten uit 17) werd na een 0-3 achterstand op de borden geklopt op alles wat je aan ingrediënten nodig hebt om een voetbalwedstrijd te winnen. Resultaat na 90 minuten voetballen 5-3.

Vervroegde Koningsdag
Hans, Stefan, Harrie, Andries, Hendry, Jeroen, Ronnie, Ard, Bas, Colin en Erik-Jan waren de 11 mannen die begonnen. Een uitgebalanceerde mix van spelers uit VVAC 3 en 4. Maar dat degradatie nagenoeg een feit zou zijn als ze zouden verliezen was niet af te zien aan het spel. Het leek wel of de ploeg vrijdagavond vervroegd Koningsdag had gevierd. Bijna niemand was vooruit te branden. Combinaties mislukten, cruciale breedtepasses kwamen niet aan en de schouders hingen op de knieën. Het is knap dat die ene supporter op de tribune bleef zitten. Waarschijnlijk de enige die er op dat moment nog in geloofde. De onzekerheid won het van de felheid en vechtlust waar VVAC 3 op drijft. De Alblas profiteerde snel. Door een verkeerde pass van Ronnie op het middenveld en een snelle omschakeling rondde de rechtsbuiten van de Alblas de fout meedogenloos af. En ze waren nog niet klaar met ons. De Alblas 3 was zich bewust van de noodzaak van deze wedstrijd en zette aan voor een tweede treffer. Die viel na een half uur spelen uit een vrije trap. Jeroen liet zijn directe tegenstander inkoppen alsof het afgesproken werk was. Met 0-2 rust gingen we aan de thee.

Haar door de war
Leider Rick de Hoop was de weg net als de 11 man in het veld kwijt. Hij kon geen woorden vinden in de rust. Hij liet tijdens de voorbespreking zijn zenuwen de vrije loop door ontelbaar vaak op de deur te kloppen, maar waar nu ook werd geklopt, niemand reageerde. Harrie werd gewisseld voor Frank. Een aantal posities werd veranderd maar ook dat leek niet te helpen. Na wederom een foutieve breedtepass op het middenveld kwamen er drie tegenstanders op laatste man Jeroen afgelopen. Met een uiterste poging en een rode kaart riskerend wilde Jeroen het tij keren, maar de 0-3 na een uur spelen was een feit. Het bleek tevens het allerlaatste wapenfeit van De Alblas.
Spits Jan-Willem en Jeroen de Jong werden na een uur spelen ingebracht voor Andries en Stefan en VVAC 3 begon te draaien als een tierelier. De blikken in de ogen veranderde van starend naar standje vechtlust. VVAC 3 rook bloed na de 1-3 van Jan-Willem. Het rook bloed en het wilde het tot de laatste druppel gaan opdrinken. Het kaatsen lukte, één keer raken werd een gewoonte en individuele acties maakten de dreiging naar het doel van De Alblas compleet. VVAC zette aan en binnen 15 minuten werd de stand door goals van Ronnie en Colin gelijk getrokken. De Alblas werd letterlijk overrompeld. Tijd om te schrikken hadden ze niet. En met dit feit omgaan lukte een tweetal spelers van de Alblas niet. Een elleboogstoot en een harde tackle op Jan-Willem werden bestraft met direct rood. En daar hield het niet op. De stormloop moest uiteindelijk resulteren in winst. En waar Jan-Willem vaak bezig is met modellenwerk op Facebook en in reclamespotjes is te vinden van Croky Chips en voetbal soms een bijzaak lijkt was hij het goudhaantje van de zaterdagmiddag. De supporters aantallen namen toe, het haar van Jan-Willem ging door de war en hij tekende voor de genadeklap. In minuut 84 viel de bevrijdende 4-3. Dat Frank er in de extra tijd nog een bal inkopte was er eentje voor de statistieken, want de spelers van de Alblas waren het laatste kwartier met zijn negen alleen nog maar terug te vinden in de eigen 16 meter. Nimmer werden ze meer dreigend.De ene supporter die er de eerste helft nog in geloofde willen we met dit verslag extra bedanken. Net als alle andere supporters die vanaf minuut 62 in groten getale langs de lijn stonden.

Zaterdag 8 april 2017 is zo’n dag geworden waar je over een paar jaar op de training in het veteranenelftal nog over praat. Het werd de dag dat VVAC 1 officieel degradeerde, maar het werd vooral de dag dat VVAC 3 en 4 verbroederde en de dag dat VVAC 3 afrekende met degradatiezorgen. Het werd een prachtdag. Hoppa.

Jeroen van Muijlwijk
VVAC 4