Surinaamse wind brengt warmte en overwinning voor VVAC 4

Bitterkoud was het zaterdag in en tegen Almkerk 3. De supporters waren op één hand te tellen en na 60 minuten stonden we ook nog eens met 2-1 achter. Maar bijna altijd is daar David Pleisner. De spits van VVAC 4 met zijn rushes, onnodige opmerkingen, tactisch bedoelde aanwijzingen die niet echt tactisch zijn, met zijn goals. Een hattrick van Dave boog de achterstand om naar een 4-2 overwinning.

Juichen
Brian stond op goal. Voor hem verzamelden Joeri, Ard, Andre, Patrick, Ronald, Ronnie, Elard, David, Otto en Stefan Prins zich op het veld. VVAC 4 kende zodoende vier nieuwe basisspelers t.o.v. de winstpartij tegen Sliedrecht. Jeroen nam samen met Donnie en Peter plaats op de bank waar Menno, Marco Tuiten en de heren van Zijl en Duizer ook al zaten. We werden niet warm van het spel op de bank. Het was onzuiver en daarvan was niet alleen het hobbelige veld de oorzaak. Het was zoeken naar de cadans tussen met name het middenveld en de aanval. Ot speelde sterk als spits, maar echt gevaarlijk werden we niet. Het zorgde her en der voor irritatie. Uiteindelijk vond die irritatie zijn uitweg in een schreeuw van André richting Dave. André was het gemompel en gezeur zat. Ergens had hij een punt. We waren meer met anderen bezig dan met onszelf. Aan de andere kant gaf VVAC geen kans weg. We dachten dan ook af te stevenen op een 0-0 russtand, maar een zondagsschot van Stefan Prins vanaf de zijkant maakte aan die gedachte een einde. En waar Otto de kunst van het juichen zo ongeveer heeft uitgevonden kan Stefan daar nog wel iets van leren. Hij sluit lekker aan als nieuwkomer dit seizoen, scoort veel, pingelt lekker, maar voor het juichen kan hij nog een voorbeeld nemen aan wat spitsen van FIFA 2015, https://www.youtube.com/watch?v=r4a8liHvd6I. Deze link geeft wellicht uitsluitsel.

Stiften met Jiskefet
Met een 1-0 voorsprong begonnen we niet sterk aan helft 2. Elard verspeelde een paar keer de bal en leek met zijn hoofd soms meer bij het Urker Vissie dan in Almkerk. Hij had daar zo de scheidsrechter tegen kunnen komen, want deze man miste nogal wat overtredingen. Waar de bal in de verste verte niet was gezien werd deze bal gespeeld en bij gespeelde ballen op de tegenstander floot hij. Onoplettendheid bij de halve ploeg zorgde ervoor dat Almkerk erop en erover ging. In een mum van tijd stonden we door twee vrije trappen met 2-1 achter. Maar toen gebeurde er iets wat leek op een Jomanda ingeving. VVAC 4 rechtte z’n rug, en het besef dat we hier toch echt drie punten moesten gaan pakken was daar. De aanvoer kwam goed op gang, Peter kwam in het veld voor Otto, Ard schreeuwde trefzeker zijn eigen naam en na 15 minuten stonden we in minuut 75 weer met 3-2 voor. Donnie kwam nog heel even het veld in voor Ronnie die vandaag nog steeds spierpijn heeft schatten we in. Don had overigens beter kunnen gaan stiften met de heren van Jiskefet, aangezien hij het na twee minuten wel had gezien. Jeroen kwam nog het veld in om het aantal spitsen wat bij Almkerk zienderogen toenam een halt toe te zeggen. En het hielp. Almkerk was nog wel een paar keer dichtbij de gelijkmaker, maar Brian keepte scherp en Man of the match Dave zorgde vlak voor het einde voor een heerlijke warme Surinaamse wind door de 4-2 eindstand op de borden te zetten. Stefan Prins had daartoe al eerder kans, maar verprutste op wonderbaarlijke wijze een voorzet van Dave voor een compleet leeg doel. Het lulletje van de week is virtueel in zijn handen terecht gekomen.

Pippi Langkous
Het wordt een herhaling van zetten als ik weer zou noemen dat we de meeste punten van alle seniorenteams hebben. VVAC 3 haalde zaterdag in de Pippi Langkous klasse weer de broodnodige punten en lijkt zich gezien het verslag te voelen als een baby dat opgroeit. Mooi om te lezen. Het eerste kijkt omhoog en het tweede kan alleen nog omlaag kijken om wat te zien. De veteranen zijn zowaar ook koploper en komen hopelijk weer trainen om dat vast te houden. Zaterdag spelen we onze laatste wedstrijd voor de winterstop bij Arkel. Het belooft weer warm te worden.