Man of the match Harrie Duijzer steelt de show en een punt bij Oranje Wit

Het was bepaald geen affiche, Oranje Wit 7 – VVAC 4, vanuit kleedkamer 9 en op veld F, maar dat het zo’n droevige wedstrijd zou gaan worden dat had iedere verwachting van een speler in een ongeslagen elftal op stoom overtroffen. De enige die zaterdagmiddag met een glimlach Dordrecht achter zich liet was Harrie. En dat was niet omdat zijn vader serieus meedingt voor de bokaal ‘meest trouwe supporter’ dit seizoen, maar omdat Harrie hoogstpersoonlijk met twee kopballen zorgde voor een punt. Een gestolen punt wel te verstaan, want VVAC 4 had de gehele wedstrijd nimmer ergens recht op.

Ben-je-gek-ofzo scheidsrechter
De opstelling was noodzakelijkerwijs gewijzigd op een aantal posities. Ronald en Colin waren geblesseerd en Stefan afwezig. Joeri was op papier ook geblesseerd, maar voor hem geldt het devies dat je met een scheurtje in je meniscus gewoon de boel moet uittesten. Waar menigeen op zo’n moment even wat rust pakt, wilde Joeri zijn eigen knie opnaaien en maar zien of het dik zou worden. Joeri won het van de knie en speelde de 90 minuten bijna uit. De basis 11 bestond uit Brian, Joeri, Harrie, Mario en Menno in de verdediging, Andre, Ronnie en Gerard op het middenveld en Sandertje, Otto en Don in de voorhoede. Peter, Edwin en Tuit keken samen met TD Rik van Zijl, vader Duijzer, Ronald, Colin en Jeroen toe vanaf de zijkant. Het elftal formeerde zich onder toeziend oog van een scheidsrechter die nogal wat déjà vu momentjes bij spelers opriep. Het was namelijk de ben-je-gek-ofzo scheidsrechter van vorig seizoen die Menno direct rood gaf na een verkeerde inworp waarop bovenstaande reactie volgde aangedikt door drie keer met twee vingers op de rechter zijkant van zijn eigen hoofd de tikken. Het was een scheidsrechter die vooral scherp is als de bal wordt ingegooid. Een scheidsrechter die soms out of the blue een corner geeft en zichzelf weer corrigeert waarna er een doeltrap volgt. Het bleek niet eens een valse start om met hem te zijn. De scheidsrechter haalde namelijk zonder moeite zijn niveau, waar VVAC 4 moeite had om dominant te zijn, de tegenstander op te vreten, te genieten van het spel en zijn niveau te halen. Met alle goede wil werden de ballen vaak te hard of verkeerd ingespeeld en geraakt. De 1-0 achterstand was dan ook zeer terecht. Donnie deed voor rust nog wel wat terug. Hij bracht evenwicht in de stand door een dieptepass vanuit de verdediging met beleid in de hoek te plaatsen.

Gebogen bovenrug
In de rust stormde het. Joeri stormde. Niemand had in de afgelopen 45 minuten zijn niveau gehaald, maar de schade was beperkt. En het was niet eens dat Oranje Wit nu zo goed was. Sterker, het was de minste tegenstander tot nog toe, maar de felheid bracht dat ze betere partij waren en bleven. Andre Vlot werd in de rust samen met Gerard geslachtofferd voor een optreden dat ze niet lang meer zullen herinneren. Gerard, een begenadigd voetballer met een heerlijk schot, faalde deze zaterdag en benadeelde zijn team door op slag van rust een nutteloze overtreding te plaatsen waar terecht geel voor werd gegeven en hij 10 minuten voor aan de kant werd gezet. Andre stond rechtshalf, maar heeft in 45 minuten alle posities op het veld minimaal drie keer gezien, behalve die van keeper. Maar zo hadden er 11 gewisseld kunnen worden. Nieuw materiaal werd aangesleept. Peter nam de spitspositie in. Na 10 minuten spelen in de tweede helft kwamen we weer met 11 man te staan en werd Otto ingezet in plaats van Gerard. Peter schoof een linie terug naar het middenveld. Maar wat VVAC ook deed, we kwamen niet over de eigen irritatie heen. Het acceptatieniveau nam zienderogen af en de 2-1 viel na 65 minuten voetballen. Het was wachten op de 3-1, maar toen stond Harrie op. Harrie gaat weleens mee met corners, maar tot noemenswaardige acties komt het zelden. Tot vandaag. De 2-2 viel op aangeven van Colin perfect op het achterhoofd van Harrie die met veel gevoel de bal naast de keeper kopte. Een schitterende goal. Het geluk ijlde niet lang na, want in minuut 85, vijf minuten na de goal van Harrie, maakte Oranje Wit 3-2. Maar wederom was daar Harrie. Zelfde cornernemer, zelfde hoek en weer viel de bal perfect op zijn hoofd. Het juichen moet Harrie nog leren van Otto, maar de glimlach sprak boekdelen. En 3-3 bleef het. Wederom niet zonder irritatie dat zijn uitbarsting bereikte bij Joeri. Een fel duel was voldoende om te ontvlammen. Dat gaat als volgt. De tegenstander plaatst een ietwat grove overtreding, waar Joeri op reageert met een lichtgebogen bovenrug, ogen die niet meer knipperen en een harde stem die vraagt waar de tegenstander mee bezig is. Zonder verwachting van antwoord wordt de bovenrug nog krommer, de ogen neigen naar uitpuilen en het voorhoofd zoekt een ander voorhoofd. De scheids trok geel en Joeri kon inrukken.

Unieke combinatie
Met een punt trokken we ons terug in de kleedkamer. Puntwinnaar Harrie werd terecht Man of the Match, maar door een dramatisch optreden in helft 1 door Sander ook verkozen tot lulletje van de week. Een unieke combinatie. Papa Tuit en papa Gerard ontvingen voor de vaderlijke prestatie twee tenues voor respectievelijk Melisa en Mees. Het tekent de warmte in dit team. Een team dat even geen oorlogsschip was en zich verloor in irritatie en onmacht. Maar als je daar nog een punt uit weet te halen. Dan word je kampioen.