Loopgravenoorlog in Spijk gewonnen door groen-wit

Bekerduels worden door menigeen ook wel verkapte oefenpotjes genoemd. De opmaat voor de start van de competitie en stiekem is het wel lekker als je de poulefase niet doorkomt, want dan heb je verplichting niet meer in de rest van het seizoen. Voor VVAC 4 gaat die vlieger niet op. Nee, wij denken er anders over. De bekerduels zijn voor ons niet de opmaat voor de competitie. Het zijn potjes waar de poep in de ochtend al wat dunner wordt, waar in alle nervositeit voetbalschoenen worden vergeten, waar letterlijk wordt gevochten en alles wordt gegeven, tot de dood erop volgt.

De transferperikelen hebben de Put in zomerstop niet ongemoeid gelaten. Voetballers van De Alblas en Pellikaan weten VVAC te vinden. Ook het vierde mengde zich in die strijd. Intern wel te verstaan. Het Klaas Heyboertoernooi was voor een aantal ‘talenten’ het moment om met de leiding van VVAC 4 in gesprek te gaan om het komende seizoen te kunnen/mogen aansluiten bij VVAC 4, het oorlogsschip van de Put. Gewogen en te licht bevonden was voor een aantal de teleurstellende uitslag. Zo niet voor Colin Stuy. Hij sluit na gloriejaren in het vlaggenschip van VVAC aan bij de gelauwerde talenten van VVAC 4. Een versterking zo bleek uit zijn twee optredens tot nog toe.

Dunne poep
De zon scheen volop bij SCS ’65 te Spijk waar de leden het stellen met totaal één kunstgrasveld en een fanatieke aanhang langs de lijnen. Tussen de lijnen en voor Brian vormden Menno, Ronald, Edwin en Harrie de verdediging. Gerard, Colin en Joeri acteerden op het middenveld en de voorhoede bestond uit André, Otto en Sander. Stefan hield de vlag beet. Tuit en Peter zaten samen met TD Rik van Zijl, Jeroen en Donnie -die wat later met zijn van de verwarming gehaalde voetbalschoenen aansloot- op de bank. Met de dunne poep nog duidelijk in de broek begonnen de mannen nerveus aan de wedstrijd. Er werd slechts door de man met bal bewogen en het ritme van het vorige seizoen zat er nog niet in. Of het nu komt omdat het zelfvertrouwen nog onvoldoende is getankt door de uitgestelde traininingspotjes tegen VVAC 5 weten we niet, maar het is wellicht een verklaring voor deze start. In de 18de minuut veranderde de stand op het scorebord. Door de eerste en enige goede pass van Ronald in de eerste helft kwam de bal bij Otto terecht. Hij aarzelde niet en lobde de bal keurig over de opgefokte keeper van Spijk heen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was vierde Otto zijn goal. Kort hierop kwam Colin na een goede een-twee met Andre en een sterke solo voor de keeper en verdubbelde de stand. Het bleek olie op het vuur voor Spijk. Inmiddels was Tuit het veld ingebracht voor de geblesseerde Edwin. De sfeer in het veld werd wat grimmiger en een duidelijk van de leg zijnde VVAC 4 maakte fouten. Fouten met in twee gevallen een fatale afloop. De eerste goal ontstond door slap ingrijpen van Ronald. De ene pass op Otto was zo ongeveer het enige goede wat hij neerzette in de eerste helft. Het leek wel of ‘ie nog met zijn hoofd bij het toneelspelen was, want TD Rik begon zich letterlijk op de bank of de vragen wie die lange jongen met rode band nu eigenlijk was. Ook de tweede goal ontstond door half ingrijpen van de verdediging. Menno wilde de bal nog wegwerken, maar leek door een onzichtbare hand naar achteren worden getrokken. Met 2-2 gingen we aan de thee.

Lijden
Ronald werd gewisseld voor Donnie en Otto ging laatste man spelen. De rit terug naar huis om zijn voetbalschoenen op te halen bleek voor Donnie een verspilling van benzine. Na vijf minuten en twee balcontacten kwam hij ongelukkig tot botsing met een verdediger van Spijk en viel geblesseerd uit. Ronald, even uit zijn lijden verlost, kwam terug het veld in als middenvelder. Die vijf minuten heeft Ronald gebruikt om weer terug te komen bij zichzelf, want hij zette een puike tweede helft neer. De tweede helft begon voor beide teams wat rommelig en ook de blessure voor Colin zorgde voor veel omzettingen. De kersverse oom Peter Vlot werd met 3,5 uur slaap in zijn mik naast Tuit in de spits geposteerd. Na een uur voetballen sloeg de vlam in de pan. Waar Menno in het weekendje weg afgelopen juli nog nederig zijn excuses aanbood voor de ondoordachte acties in het veld beloofde hij beterschap. Hij zou zijn team niet meer op die manier benadelen. Het bleek in de tweede wedstrijd van het seizoen een loze belofte. In een duel op rechts ontstond een schermutseling zonder bal.

Menno werd na een pittig duel tegen zijn kont (na)getrapt. Het ontging de scheidsrechter. Wat de scheidsrechter niet ontging was de reactie van Menno. De kortsluiting in zijn hoofd duurde een seconde of 10. Genoeg om de reactie van Joeri op waarde te schatten die hetzelfde dacht als Menno, maar zich toch nog in wist te houden en genoeg om iemand van SCS ’65 pootje te haken en vervolgens heel hard weg te rennen. Hij mocht van de scheids direct doorrennen naar de kleedkamer. Menno kon inrukken. Het was de omslag in de wedstrijd en de brandstof voor zowel SCS’65 als VVAC om er een duel van te maken waar het niet meer om voetballen ging, maar om wie de loopgravenoorlog zou winnen.

Tuit scoort
VVAC 4 bleek met 10 man over een energiepotje te beschikken waar SCS ’65 zich op stuk beet. De ploeg hield stand tegen de soms lompe aantijgingen in het veld en langs de kant. De rechtsbuiten van SCS ’65 kon na een onbesuisde actie op Gerard ook inrukken. Sander kon nog tien minuutjes plaats nemen naast TD Rik na een niet te volgen actie van de scheidsrechter, maar de kers op de taart deze middag kwam van de voet van Tuit. Hij wordt over enkele weken vader, weet nog niet wanneer ‘ie nou precies naar Indonesië vertrekt om daar live getuige van te zijn, maar die middag wist hij als enige in de tweede helft snoeihard het net te vinden. Hij werd nog net niet op schouders de kleedkamer ingedragen, maar gaat wel als held van Spijk de boeken in. De terechte Man of the Match had de rest van de middag een grote glimlach op zijn gezicht. Net als alle andere mannen in het veld. Niemand liep vanuit zijn positie maar iedereen vocht als beesten met een volgende ronde in de bekercompetitie als beloning.

Nee mensen, bekerduels zijn bloedserieus voor ons. De toeschouwers die naar het vlaggenschip gingen om de bekerduels te aanschouwen en met drie verliesduels teleurgesteld huiswaarts keerden hebben nog een kans om te zien waar het nu werkelijk omgaat. Volgende week thuis tegen de Zwerver om 14.30. Op het B-veld. Naast VVAC 1-Papendrecht 1.