Gebukt koppen brengt VVAC een punt

Niemand had verwacht dat we zaterdag op het grasveld C aan de Put aan konden treden tegen Pellikaan 6. Het veld was aan één zijde net zo sompig als de oliebollen van Theo, maar om 12.00 uur werd het licht om te gaan strijden op groen gezet. Wellicht was het slechte weer de reden dat de vaste schare aan supporters in de personen van TD van Zijl en dhr. Duizer + zoon ontbraken, maar niet getreurd. Want dat er zelfs naast vader Breedveld en moeder van Wijk supporters zijn die uit Oldebroek komen om vervolgens een helft lang de longen uit het lijf te schreeuwen is iets waar elk ander elftal op de Put van droomt. Het geschreeuw in combinatie met vechtlust in de tweede helft hebben uiteindelijk een welverdiend punt opgeleverd.

Gebukt koppen
Keeper Brian trad samen met Joeri, Mario, Menno en Andre op als verdedigers, matje Ronald, Gerard en Donnie liepen op het middenveld achter Sander, Colin en spits Otto. De leiders Peter en Wim namen plaats in de dug-out vergezeld door Martijn vd Dool, Tuit en de geblesseerden Stefan en Ronnie. Het veldspel wilde niet echt vlotten de eerste helft. De uitglijdpartijen van met name Andre op rechts waren ontelbaar en Pellikaan, toch geen hoogvlieger in deze klasse, trad aan met een elftal dat er wel zin in had. VVAC combineerde er achterin wel lustig op los, maar de balletjes breed naar Joeri en Mario gaven hen waarschijnlijk zelfvertrouwen, een kans ontstond er niet door. De eerste treffer kwam dan ook op naam van de voorstopper van Pellikaan. Met voetbewegingen die in de hoofdklasse menig hoofd langs de lijn doet tollen, sneed de nummer 4 door de verdediging heen alsof ze niet bestonden. Hij passeerde vier man en schoot beheerst de bal naast Brian. Het leek voor Pellikaan het sein om massaal te gaan verdedigen. VVAC kwam mede daardoor meer aan voetballen toe. Er ontstonden kansen voor Colin en Otto, maar uiteindelijk wist Donnie vanaf de rand 16 de bal keurig in de hoek te plaatsen en te zorgen voor een welverdiende 1-1. Maar iedere keer als VVAC langszij kwam zette Pellikaan aan. Het initiatief werd weer overgenomen door Pellikaan en als je bij corners gebukt gaat koppen is de kans op een tegengoal best wel groot. En zo geschiedde. Een corner van rechts kwam in de buurt van het hoofd van Otto, maar waar hij juichen tot een kunst heeft verheven is dat allerminst het geval met kopduels bij corners. Hij moet de bal toch goed hebben zien aankomen, maar tot een daadwerkelijk contact kwam het niet. Op het moment dat de bal bij de eerst paal is en Otto bij de tweede paal staat komen beide voeten van de grond, de billen gaan achteren, twee handen naar voren en het hoofd wordt geplaatst 10 centimeter boven de navel. En waar de tegenstander de bal gewoon volgt tot aan zijn hoofd was de 1-2 in dit duel een logisch feit. Het was ook de ruststand.

Uitverkorene
In de rust was de toon duidelijk tijdens het praatje van Joeri. Met deze instelling zouden we niet tot een overwinning, laat staan een punt komen. De mentaliteit van een aantal spelers werd benoemd en dat in de rust, tijdens de discussie met Donnie, de kiem werd gelegd voor uitverkorene met het lulletje- van-de-week-verkiezing moet Joeri een zorg zijn geweest. Hij was als enige stil in de kleedkamer en baalde intens van het vertoonde spel en discussies in het veld. Het is ook niet makkelijk om tijdens dit soort momenten boven de groep te gaan staan en te vertellen hoe je het ziet in helft 2. Maar ergens heeft het praatje gewerkt.

Slaapwandelen
Inmiddels was Otto uit de ploeg gehaald voor Frank Kok en Donnie naar de spitspositie verplaatst. De vertoonde vechtlust in de tweede helft bracht VVAC via een invliegende corner van Gerard langszij. Ook na deze gelijkmaker trok Pellikaan het initiatief naar zich toe. Dat ging overigens niet zo gemakkelijk als in de eerste helft. Met name man of the match Ronald en Frank op het middenveld gingen voorop in de strijd en de achterste linie volgde in de kielzog. Twintig minuten voor tijd werd de licht ontvlambare Menno, die ergens last van leek te hebben, nog gewisseld voor Arno. En evenals de wissel van Gerard, die kramp simuleerde om met 2-3 het tempo eruit te halen, voor invaller Tuit berustte beide wissels op vergissingen. Menno was topfit en Gerard had geen kramp. Helaas voorkwamen de wissels niet dat de 2-3 wederom vanuit een corner werd afgedrukt. Hier gingen mandekker Mario en paaldekker Joeri niet vrijuit. Mario miste finaal het zicht op zijn tegenstander en Joeri dekte de paal op ettelijke decimeters. Niemand bij Pellikaan had hierna nog rekening gehouden met de slaapwandelende, kersverse vader van dochter Liv en tevens nummer 69 van VVAC 4, alias Colin. Met een zondagsschot maakte hij op een schitterende manier de 3-3 wat tevens de eindstand was van een wedstrijd die niet de boeken ingaat als beste van het seizoen.

Driepunter
De vechtlust heeft uiteindelijk voor een verdient punt gezorgd, maar willen we nog aanhaken bij de koploper dan zal ook de kwaliteit en acceptatie van elkaar in het veld een verdieping hoger moeten. Zaterdag is het in Sliedrecht weer tijd voor een driepunter en voor vreugdesigaartjes die altijd wel worden opgestoken, maar toch lekkerder zijn met drie punten in de broekzak.