Gebroeders Stuij hoofdrol in grillig optreden VVAC 4

Met de uittrappen van Brian weten ze elkaar bijna blindelings te vinden in het veld, maar afgelopen zaterdag tegen Pellikaan speelden Brian en Colin Stuij met respectievelijk het tegenhouden van twee strafschoppen en het maken van twee goals een hoofdrol in de wedstrijd tegen en bij Pellikaan 6. Helaas bracht het niet de drie punten en voelde het 4-4 gelijkspel als een verlies, maar de ongeslagen status duurt voort en, niet geheel onbelangrijk, als enig elftal met puntwinst van 1 t/m 4 wisten we de sfeer afgelopen zaterdag nog enigszins vrolijk te houden op de Put.

Daadkracht Vlot
Om 12.15 uur trapten Brian op de goal, Joeri, Harrie, Menno en Andre als verdedigers, Ronald, Ronnie en Peter Vlot als middenvelders en Otto, Colin en Gerard als aanvallers af voor een energiek begin van de wedstrijd. Dat kan ook bijna niet anders als je Peter Vlot in de basis opstelt. Hij is de enige die met invalsbeurten zorgt voor ontzettend veel energie, doelloze acties en een glimlach in de dugout(s). Door minder tijd te steken in het lopen van 10 kilometers of halve marathons wil Peter meedoen voor een basisplaats. De energie van Peter werd in de derde minuut direct omgezet in een goal. Een prachtige splijtende pass van Ronnie na goed ingrijpen van Harrie, zette Colin alleen voor de goal, 0-1. Het lukte VVAC 4 niet die energie lang vast te houden, want na 6 minuten kwam Pellikaan langszij. Een bal vanaf het middenveld zoefde over het hoofd van Harrie die verrassend mis kopte en via een voorzet kopte de spits beheerst de 1-1 binnen en het hield niet op. Peter raasde over het veld, maar meer uit nervositeit dan met doelbewuste loopacties. Tot overmaat van ramp was Peter ook degene die de spits van Pellikaan voor keeper Brian zette. Nadat de bal rustig werd rondgespeeld achterin kwam de bal via een dieptepass bij Peter terecht. Het was een verrassing voor ‘m, want hij wist niet wat ‘ie ermee aan moest. Hij raakte de bal verkeerd, waarmee ‘ie een directe pass gaf aan de spits van de Pellies die er 2-1 van maakte.
VVAC liet zich niet van de wijs brengen en was de eerste helft de betere ploeg. Het resulteerde na 35 minuten in de terechte gelijkmaker. Ook ditmaal wist Colin, die deze wedstrijd te veel kansen onbenut liet, de kans te benutten. Met 2-2 liepen we de brug over om te gaan rusten.

Nervositeit
Met een keeper voor ons lopend met de tekst achterop zijn shirt ‘Nooit de 0’ liepen we na de thee veld 4 weer op. In de tweede helft werd Peter gewisseld voor Mario die na vier weken Azië genoeg fanatisme in zich had om net als Harrie en Andre een prima pot neer te zetten. Maar zij waren één van de weinigen. VVAC 4 was geen schim meer van wat ze de eerste helft neerzetten. Op het eerste kwartier na waarin het gelijk opging. We creëerden zelfs een luxepositie door tegen de verhouding in op 2-4 voorsprong te komen. De derde goal was een prachtige. De bal kwam voorin bij Ronnie terecht die deze te hard en te hoog leek voor te zetten, maar dit zijn de balletjes waar goalgetter Otto van houdt. Als een half ingezette volley vloog hij naar de bal en tikte met buitenkant rechts binnen. Vergelijkingen met superspits Wouter-Bas doen de ronde, maar laten we niet te hard van stapel lopen. De 2-4 kwam, na een lichte overtreding op Gerard, via een penal gescoord door Ronnie op het scorebord. Het was zo ongeveer het laatste wapenfeit. De supportschare in de belichaming van TD Rik van Zijl en vader Duizer werden nerveus. En niet geheel onterecht. Pellikaan zette aan en VVAC kwam nauwelijks het middenveld meer over, maar hield wel stand. Tot aan de elf meter. In de 71ste en 74ste minuut kreeg VVAC 4 een penal tegen, maar het mocht -nog- niet baten voor Pellikaan. Tot twee keer toe stopte Brian de penalty’s. De hoofdtrainer van het eerste was niet bereikbaar, maar als Cees dit had gezien had ‘ie nog eens over zijn keuze van de keeper kunnen nadenken. Het was Brian, die wederom Man of the match was, en zich in deze fase onderscheidde. Net als Menno. Hij kan een minuut of 60-70 de concentratie vasthouden en moet dan iets doms gaan doen. Een doelloze tackle op ongeveer vier meter van de tegenstander vandaan en lachend weglopen met de kreet ‘gokje’ of een ingepaste bal achter je standbeen kaatsen in de voeten van de tegenstander. Het zijn de dolle dertien minuten van Menno die ergens in de wedstrijd tot wasdom moeten komen.

Lulletje van de week
VVAC kraakte en in de 85ste minuut kwam Pellikaan op 3-4 om vervolgens in de blessuretijd door een dekfout achterin de stand gelijk te trekken. Te weinig mensen gaven thuis en teveel kansen werden onbenut gelaten. Spektakel brengt het wel. Dat doet tegenwoordig ook de verkiezing in de kleedkamer na de wedstrijd die met een nieuwe categorie, ‘Het lulletje van de week’ naast de al bestaande categorie Man of the match verrijkt is. Het lijkt overbodig te noemen dat de nieuwe prijs unaniem werd toebedeeld aan Menno.

3
Het is tijd voor een driepunter. En misschien vonden de supporters Pellikaan wat ver rijden. Maar ik vraag me af hoeveel tegendoelpunten er nog nodig zijn voordat die supporters van VVAC 1 overkomen naar VVAC 4 waar er warme appelflappen langs de lijn worden opgegeten, Peter Vlot zijn energie wegrent, Menno altijd voor een verrassing zorgt, het merendeel van de penalty’s wordt gestopt en talloze kansen worden gecreëerd, gemaakt en gemist. Tot zaterdag, thuis op het gebruikelijke veld A om 14.30 uur voor gegarandeerd spektakel en drie punten.