VVAC 4, zo poreus als een spons

Met nul punten uit de laatste drie wedstrijden, een doelsaldo van 12 tegen en 7 voor, een ranglijstpositie in het rechterrijtje en zelfs geen baat bij het invliegen van spelers uit Amsterdam, Rotterdam Kralingen of het tweede elftal lijkt er iets goed mis in het team van de van tevoren getipte kampioen in de vierde klasse. We dachten juist dat het omzetten van het 4-4-3 systeem naar een 4-4-2 meer punten zouden opleveren. Dat is in de laatste 7 wedstrijden ook wel gebeurd middels drie overwinningen, het halen van de volgende ronde in de beker, maar daar is de kous ook wel mee af. Zelfs in puntenaantal dreigt de van tevoren getipte degradant, het derde, over het vierde heen te wippen.

Vlaggen
De lijdensweg begon op 16 februari bij IFC 3. En let wel, het is niet allemaal kommer en kwel. In de eerste minuut van deze wedstrijd kwamen we door topscorer Otto op een 1-0 voorspring en was het veldspel zelfs de gehele wedstrijd minimaal gelijkwaardig aan de nummer twee op de ranglijst. Ook maakte Ronald van Hattem zijn niet onverdienstelijke debuut in het vierde. Veel passes kwamen zo waar aan en de coaching achterin was nagenoeg perfect. Er werd goed gecombineerd. Joeri stond weer eens in de basis en Brian liep goed te keepen. Toch mocht dit allemaal niet baten. Een cruciale fout van vlagger Marco Tuiten zorgde na de 2-1 heel duidelijk voor de nekslag. Zelfs Henk van Wijk zou hier niet vals voor hoeven vlaggen, zo duidelijk was het buitenspel. Spits Otto wilde de boel nog sussen door aan te geven dat we dat toch niet allemaal konden zien, maar werd daarop uitgelachen door de keeper van de tegenstander. De kopjes gingen hangen en zelfs aanvoerder en MVP Ronnie van Sinttruije kon door wat gestook op het middenveld het tij niet keren. Een 3-1 verlies was de stand waarmee vlagger Marco de rest van het team de kleedkamer inliep.

Het komt allemaal wel goed
De volgende stap in de martelgang was thuis tegen Sliedrecht 7. Ook voor deze wedstrijd gold hetzelfde als tegen IFC. Minimaal zo sterk, zo niet sterker en één ding is zeker; met een team dat gemiddeld minimaal 15 jaar jonger was dan Sliedrecht, leidde ook dit feit helaas niet tot een lichtpuntje, laat staan drie punten. We werden niet overlopen, maar het spel was in zijn totaliteit wat gezapig. Een paar mooie aanvallen leidde tot een voorsprong, met een eigen goal en een goal van Ronnie, maar de sterke spits van tegenstander Harrie, minimaal eens zo oud, maakte het de verdediger en verdediging lastig. Als pleister op de wond werd Harrie gekozen tot MVP. Het lijkt of de gelukspoppetjes aan onze tassen niet werken. Alsof het gif ontbreekt in de mentaliteit van het vierde. Het komt allemaal wel goed is de lijfspreuk van Van der Gijp, maar wij nemen dit iets te letterlijk

Groote-Lindt
Met goals van Donnie (2x), Ronnie en Andre zou je mogen stellen dat dit genoeg zou moeten zijn voor een lekkere driepunter bij Groote Lindt 4. Maar als je hier twee persoonlijke fouten (pf’jes) van Edwin (+hoofdwond) en Jeroen tegenoverzet is het ineens gelijk. Tel daarbij nog een pf’je van Mario en twee spitsen die zelfs Joeri eruit lopen en zes goals tegen zijn ineens de feiten die zorgen voor een smerige nulpunter. Het team was wederom op meerdere plekken gewijzigd. Laatste man Edwin zou de verdediging moeten gaan aansturen en met nieuwe aanwas in de spits (Dieter) en zonder de bevlogen toespraak van leider Joeri werd het in ieder geval een enerverende pot. Voor de -niet aanwezige- neutrale toeschouwer moet het een prachtig schouwspel zijn geweest. Een foutenfestival om je vingers bij af te likken. Zoals gezegd, twee goals van Donnie (MVP) maakte dat we terugkwamen in de wedstrijd. Een prachtige volley vanaf de rand 16 zorgde namelijk voor de 2-1 en een droge schuiver voor de 3-2, maar we bleven achter de feiten aanlopen. Een goede aanval met goal leidde binnen vijf minuten onherroepelijk tot een pf’je achterin. Ook de driftige Superman Peter Vlot, vol gif, kon niet zorgen voor een ommekeer. Het werd ons ook niet makkelijk gemaakt door snelle en jagende spitsen, maar het was net een tikkeltje teveel ‘van der Gijp’. De traditionele rondgang na de wedstrijd met de vraag aan iedere speler wie hij het beste vond in de wedstrijd werd dit keer niet alleen opgevolgd met een lekker biertje van TD Rick van Zijl. Er werd verder doorgevraagd naar een cijfer die je jezelf deze wedstrijd moest geven. Op een 7,5 van Ronnie en Donnie na bleef de rest steken tussen een 3 en een 5,5. Het zelf realisme lijkt op zijn plaats. Maar ook deze cijfers zorgde voor een discussie waarbij de eerlijke feedback op onder andere een te hoog gegeven ‘4’ zorgde voor situaties waar je spontaan onzeker van zou worden. Jopie Silvis zou trots op ons zijn.

Linkerrijtje
Er resteren nog 7 wedstrijden. En de sfeer is ondanks de kwelling van de afgelopen drie wedstrijden en nul punten bijzonder goed. De vreugdesigaartje worden zo af en toe nog opgestoken, de muziek klinkt nog steeds evengoed, spits Otto is bijna weer terug uit Uganda, Gerard en Tuit worden bijna vader, Ronald van Daalen is weer terug op het veld en in de trainingen tikken we het vijfde zoek. Genoeg lichtpuntjes om in de laatste zeven wedstrijden meer punten te halen dan het derde, de beker binnen te slepen en in het linkerrijtje te eindigen en in mei de nacompetitie van het eerste te aanschouwen.