Het hal is uit de grond; VVAC 4 groeit weer

Na het aanschouwen van het spel van VVAC 3 op het B-veld waarin de spelers van VVAC 4 Roland van Dalen, Guido, Anne-Jan, Brian (als mid-mid) over hun schaduw zijn heen gestapt om mee te doen, liepen we enigszins nerveus de kleedkamer in. We zouden die middag gaan aantreden tegen Rijsoord 6, de ongeslagen koploper in de vierde klasse. De nervositeit tijdens de warming-up zakte weliswaar wat toen we vernamen dat het duel op het B-veld was geëindigd in 2-8 en we in puntenaantal konden gaan uitlopen op de op dit papier gecreëerde competitie in een competitie met VVAC 3, maar toch bleven de handjes en billetjes wat vochtig.

Met acht man sterk in de kleedkamer lichtte Joeri van Zijl op zijn handzame magnetische tactiekbord de 4-3-3 opstelling toe. De looplijnen kwamen aan bod net als het handelen van het middenveld bij balbezit en bij balverlies Het verloop van de wedstrijd verliep anders, maar dat we er met zijn achten baat bij hebben gehad, daar twijfelt de gehele selectie niet aan.Tijdens de bespreking en door de woorden van Joeri steeg van alle aanwezigen het zelfvertrouwen. Dit werd nog meer kracht bij gezet, vanwege het feit dat Mario met knieblessure dit keer het buitenspelval scherp in de gaten ging houden. In tegenstelling tot de eerdere wanhoopspogingen van Marco Tuiten, alias de vlagger die nooit vlagger werd.

Eenrichtingsverkeer
Bij aanvang van de wedstrijd bleek wie er nog meer aanwezig waren en zodoende overkwamen van het derde of geblesseerd (Ronald van Hattem, Stefan, Edwin, Tuit) als toeschouwer de wedstrijd bijwoonden. Het spelbeeld van de eerst tien minuten was een weerspiegeling van hoe het de rest van de wedstrijd zou gaan verlopen. Het was eenrichtingsverkeer richting het doel van VVAC en Rijsoord overliep bij tijd en wijlen alle linies. Of het nu 4-3-3, 4-4-2 of 4-2-3-1 was. Maar we hielden stand en echt doelrijpe kansen creëerden beide partijen niet. VVAC 4 kwam op voorsprong. Na het aanspelen van onze spits, Mariano Bombarda gleed hij onderuit. Een prooi voor Gerard Griffioen die de vrije trap prachtig in de bovenhoek krulde. Een mooie week overigens voor Gerard die naast het feit dat ‘ie vader gaat worden en zijn bul heeft gehaald ook nog eens scoorde. En het sprookje ging verder. Na wederom een prima bijrol voor spits Otto was Jeroen als laatste man ook ineens voorin te vinden. Ot werd aangespeeld en na wat duw en trek werk en het niet zuiver afspelen van de bal kwam deze toch bij Jeroen terecht. Binnen de 16 werd hij gehaakt en Dirk v/d Heijden wees direct naar de stip. Joeri schoot de penalty abominabel slecht in, maar wel duidelijk tussen de palen binnen. 2-0. Voor rust kwam Rijsoord nog op 2-1 door een prima aanval.

Blonde Balotelli
De complimenten in de rust werden her en der uitgedeeld aan de dit keer volledig aanwezige selectie in de kleedkamer en de altijd energieke TD Rick van Zijl. Op deze voet doorgaan zou wel eens kunnen leiden tot een mooi einde. Het was duidelijk wat Rijsoord vanaf minuut 46 wilde. Winnen soms ten koste van best wel veel. De mid-mid van Rijsoord, nummer 20, zou zo door kunnen gaan voor de blonde Balotelli en dan de voetbalkwaliteiten buiten beschouwing gelaten. Hij werd in de strijd op de voet gevolgd door de laatste man van Rijsoord, nummer 8, die veelvuldig mee opkwam. Hij miste wel wat stukjes in zijn oor, waar dan weer iets in zat, maar hij leek ook wat dingen gemist te hebben in zijn opvoeding. Zijn acties op het veld waren pedagogisch onverantwoord, en dan druk ik me eufemistisch uit.

Gondor
Ondanks dat we onszelf soms in Gondor waande en het leek alsof er overal Orks vandaan kwamen, wisten we af en toe te ontsnappen. We breidde de voorsprong zelfs verder uit. De aanval begon letterlijk bij de achterlijn, waar Menno in deze wedstrijd overigens vaak verbleef. Dat is ook niet zo vreemd als je twijfelt aan wat buitenspel nu precies praktisch gezien inhoudt. De bal werd via Menno, Jeroen, Ronnie en Joeri uiteindelijk voor de voeten van Otto gebracht die de bal prachtig binnen schoof. De druk nam desondanks verder toe op het doel van VVAC. Rick werd uit de wedstrijd geschopt en Brian redde een aantal keer sterk, maar de 3-2 kon niet worden voorkomen. Ondanks een oerkreet van Brian stond op de doellijn Menno in de weg en schoot zijn tegenstander binnen. Tot overmaat van ramp scoorde de nummer 8 de 3-3. Door de vele zijwaartse en niet verrassende bewegingen van Otto, kon hij de wedstrijd niet volmaken. De zijwind was te hard. In de slotfase van de wedstrijd kreeg Joeri nog een dot van een kans, te vergeleken met de kans van Robben in de WK-finale in Zuid-Afrika. Het inschieten van de bal ging op een iets andere manier, maar de redding leek met enige fantasie wel op die van Casillas.
De armpjes gingen de lucht in toen Dirk affloot. Ronnie wilde de blonde Balotelli nog de hand schudden, maar, je raadt het al, de hand van Ronnie bleef leeg. We waren blij met de 3-3 en vooral blij met de inzet van iedereen hetgeen deze winter een tijdje onder grond verborgen zat. We hebben het weer gevonden. De hal is uit de grond en VVAC 4 groeit weer naar de volgende wedstrijd toe. In de kantine waren de familie en schoonfamilie van onze hoofdtrainer al in extase na de zoveelste overwinning van het eerste, hetgeen leidde tot een apotheose bij met melden van de 3-3. Een mooie dag.

We maken ons donderdag op voor de verplichting tegen het 5de, zaterdag voor Heerjansdam, voor de nacompetitie van het eerste en we zijn nieuwsgierig naar het resultaat van VVAC 3 – Asperen 2. Maart en april beloven mooie maanden te worden.