Ben je gek, of zo?!

Met deze quote van Menno van Driest had de wedstrijd van VVAC 4 uit bij Oranje Wit 9 een negatieve wending kunnen nemen, maar het was de inleiding voor een weekend vol spanning, onnavolgbare scheidsrechters, Joeri’s debuut als laatste man, penaltykiller Brian, een herboren David Bons en het einde van een avontuur in de beker.

Geen woorden maar daden
De opstelling was na het dramatische optreden tijdens de vorige wedstrijd van André Vlot gewijzigd. David Bons was ingevlogen om zich leeg te lopen op de rechtshalf positie. Achterin bestond de verdediging naast keeper Brian verder uit man of the match Ronald, Jeroen, Erik de Wit (overgekomen van het 2e) en Mario. Ronnie, David en Menno stonden achter Edwin, Otto en Joeri die de voorhoede een gezicht gaven.
Op een met zand gevuld grasveld trapten we om 15.00 uur af met een scheidsrechter die qua uiterlijk wel wat weg had van Don Leo (vader van Guido Boers), maar in zijn doen en laten nog eigenzinniger is. Sterker, de hoofdrol voor deze wedstrijd was hem op het lijf geschreven. Op werkelijk waar iedere reactie volgde een reactie van de scheidsrechter en hij zou zo door kunnen gaan als de auteur van het boek ‘Hoe werp je een bal correct het veld in’. Een boek dat we als team graag zouden bestellen voor Menno die naast het moeite hebben met de praktische uitvoering van het buitenspelval ook de inworp niet goed beheerst. Als een wulps figuur wierp hij keer op keer de bal loodrecht het veld in. Zijn lichaam slingerde een ‘S’ vorm, alvorens de bal uit de handen werd geworpen. Het was een mooi schouwspel, maar had duidelijk de verkeerde uitwerking op de scheidsrechter. Waar Menno het team de eerste 25 minuten nog tot kalmte maande bij reactie op de reactie van de scheidsrechter, flipte hij in minuut 26. Na de vierde verkeerde inworp werd het Menno teveel. De ingehouden woorden ‘Ben je gek, of zo’ konden niet meer worden ingeslikt. Geen-woorden-maar-daden moet de scheidsrechter hebben gedacht en het waren de laatste woorden van Menno in het veld. Hij werd er uitgestuurd. Na excuses in de rust en in overleg met Oranje Wit konden we de tweede helft weer met 11 man door tegen het verder zeer zwakke Oranje-Wit dat die middag geroutineerd met 3-0 opzij werd geschoven. Door een prachtige kopgoal (1-0) van de in vorm verkerende spits Otto Meerkerk na een scherpe corner van Ronnie die zelf verantwoordelijk was voor de 2-0, gaf die ruststand de krachtverhouding prima weer.

Gelukzalige inspanning
Vlagger André Vlot kwam samen met David Bons het veld in, voor Menno en Edwin. David was overigens na 20 minuten in de eerste helft al eens gewisseld. Niet omdat hij niet goed voetbalde, helemaal niet. Achteraf bleken twee boterhammen over de afgelopen twee dagen en zware fysieke, gelukzalige inspanningen in die twee dagen onvoldoende om volle bak te gaan. Een krentenbol in de rust deed wonderen. Otto krikte het totaal aantal goals dit seizoen naar 10, door ook de 3-0 binnen te schuiven. André Vlot viel sterk in met aanvallende acties die voor de meesten soms onnavolgbaar waren. Met twee schoten, al dan niet bedoeld, op de paal en deklat revancheerde hij zich voor zijn vorige optreden(s). De tweede helft verliep verder rommelig. Dat deed overigens niets af aan de terechte overwinning en voor het eerst dit seizoen ging Brian echt uit zijn dak vanwege de ‘0’ die na 90 minuten niet in gevaar is gekomen met evenzoveel schoten op doel van Oranje-Wit.

Wedstrijd van het seizoen
Op Tweede Paasdag reisden we af naar EBOH 7. De club die na het paasweekend de naam van het stadion van Veendam feilloos kan overnemen. Want een Lange Leegte was het, na het verlies van VVAC 1 op zaterdag en de uitschakeling in de beker van VVAC 4. De kwartfinale van deze bekerwedstrijd begon om 12.30 uur en de leiding, inclusief de immer afwezige Wim Korevaar, had duidelijk goed nagedacht over het aanvalsplan. Zo lijkt het relaas van Elard de Raad op Facebook zijn vruchten af te werpen. Brian die deze wedstrijd op een enkeling na unaniem werd gekozen tot man of the match zag voor zich een compleet nieuwe verdediging ten opzichte van zaterdag. Hij keek tegen de billen aan van laatste man en ausputzer Joeri, Menno en Andre als backs en Jan van Dieren (overgekomen van het 3e). Het middenveld bestond uit Ronnie, Roland en Jeroen. Donnie, Otto en Martijn Houweling die eventjes overgekomen is uit China vormden voorhoede. Na een zeer sterk begin gedurende 20 minuten, waarin we op 1-0 voorsprong kwamen door een per ongeluk gegeven assist van André Vlot op Donnie die goed doorliep op de keeper, was de voorsprong terecht. We capituleerden echter na 30 minuten. De scheidsrechter (de verloren zoon van Don Leo) kende drie strafschoppen toe aan EBOH, waarvan twee behoorlijk omstreden waren. Door een ongelukkige botsing van de spits van EBOH met Joeri en Jan kwam de bal op de stip terecht. De beslissing was niet bepaald resoluut, maar wel eentje met de 1-1 als gevolg. Het lukte ons de tweede helft niet meer dit om te draaien. Spits Otto haalde zijn niveau niet, ook niet als aanspeelpunt en we kwamen ook met de voor Otto ingevallen Johan Aantjes en Edwin gewisseld voor Menno de tweede helft niet meer onder de druk uit. Een tweede terechte penalty had de nekslag kunnen zijn, maar deze werd net als een derde penalty op zijn ‘van Breukelen’ gepareerd. Brian verkeerde deze wedstrijd in bloedvorm. Of het nu kwam omdat Joeri laatste man stond of zijn broer Colin langs de lijn is me niet helemaal duidelijk, maar gezien het interview in Voetbaljournaal met zijn broer is het laatste aannemelijker. Het mocht helaas allemaal niet baten. De kansen werden onvoldoende uitgespeeld door VVAC en met nota bene een zondagschot dat niet verrassend met dit slechte veld, maar wel heel vervelend opstuitte viel de bal alsnog in de 85ste minuut achter Brian, 2-1.

Maar niet getreurd. De zon gaat steeds meer schijnen en in de competitie zijn we al drie wedstrijden op rij ongeslagen. Het aantal behaalde punten is inmiddels eens zo veel als dat van het VVAC 3, het eerste heeft nog steeds zicht op de nacompetitie en het heft in handen. De eerstvolgende wedstrijd is uit bij Papendrecht om 12.30 uur. We hopen dat de kersverse vader Gerard van zoon Mees er dan net als de geblesseerden Rick en Stefan bij zullen zijn. Tot ziens in de pruimentijd!