Jan Anthonie Bruijn. Wie? Jan Anthonie Bruijn. De man die in zijn eentje tijdens Prinsjesdag uit volle borst, met gebalde vuist en niet knipperende ogen ‘Leve de Koning, hoera, hoera, hoera’ mocht roepen in de Grote kerk in Den Haag. Zichtbaar blij met deze aanmoediging liepen de Koning en Koningin naar buiten. De zittende toeschouwers in de kerk keken hen glimlachend na terwijl ze naar buiten liepen. Dit duurde twee minuten.
Dit deed me denken aan Jasper die zaterdag tekende voor de enige goal voor VVAC 4, een strafschop en twee minuten geluk ervoer. Jasper, die in zijn eentje dat moeten hebben gedacht -en misschien wel in zichzelf fluisterde- wat Jan Anthonie Bruijn uitriep. Hij keek hetzelfde als Jan, waarbij de overige spelers van VVAC 4 de toeschouwers vertegenwoordigden, ademloos toekijkend hoe Jasper juichte en Asperen 5 de belichaming was van Willem en Maxima. Met 1-6 liepen we zaterdag om 16.50 uur terug het zwarte gat in. Niet alleen door de uitslag, maar met name door het vertoonde spel. Het vertoonde enkelspel.
Jomanda
Er is werk aan de winkel. VVAC 4 wil meedingen voor een topnotering dit seizoen. Door enkele Jomanda’s in ons team werd al de terminologie ‘kampioen in wording’ genoemd, maar dan moet er toch wel wat meer gebeuren dan het zingen van ‘We Are All Together Now’ in een blauw jurkje.
William, Koen, Jeroen, Ard, Colin, Ronald, Ronnie, Patrick, Giovanni, Gerben en Otto hadden de eer om na 29 weken in de basis te staan van VVAC 4 tegen Asperen 5. En we hadden er zin in. Althans dat reciteerde Ard tijdens de gehele warming-up. Een kwartier voor tijd kwam Asperen het veld op wandelen. Sommige van hen namen nog een peukje in de dug-out, even schuilen voor de regen, een paar ballen intrappen en we konden starten tegen dit Asperen, waarbij de voorzitter van de club de doelman was.
Jasperrrt
VVAC 4 begon goed. Het veld was perfect nat, ballen gingen snel rond en we vonden elkaar in de voeten, loop en ook in de 16 meter bij Asperen. Maar we faalden in de afronding. Lange tijd bleef het 0-0 met het eerste half uur een veel beter VVAC 4. Het aantal fouten nam na 25 minuten spelen toe bij VVAC. Een onzekere vlagger, Tuit, langs de lijn die corner na corner weggaf hielp niet mee. Gerben op linksbuiten had zijn dag niet. En dat is nog mild uitgedrukt. Nagenoeg alle ballen die hij kreeg aangespeeld schoten onder, naast en over zijn voet heen alsof het hem niet lukte de bal te volgen. Het zorgde voor onuitgesproken irritatie op het veld. Asperen sloeg toe in het laatste kwartier van helft 1. Met 0-2 gingen we rusten.
Leider en scheidsrechter Joeri sprak bemoedigende woorden tijdens de rust, maar het echte geloof en de wil om te winnen werden tijdens de tweede helft niet meer gevoeld. Een tam, mak, lam VVAC 4 liet zich leiden door steeds meer uitgesproken irritatie. Middenvelders Ronnie en in mindere mate Colin zakte door een ondergrens. Otto miste veel te grote kansen, invaller Sjoerd stond te vaak de cornervlag te dekken, Giovanni wilde één-tweetjes opzetten met Michael van Hoorne en Visser had er nog steeds zin in. De enige die blij van het veld afliep was invaller Jasper die de penalty onberispelijk afmaakte en daarna rondkeek wat er nu eigenlijk aan de hand was. En misschien moeten we daarop verder borduren. Maar verder borduren is ook leren van weeffouten. Wat dat betreft kunnen we nog wel iets leren van de titel van het nummer van Jomanda.
Het dieptepunt hebben we hopelijk gelijk maar gehad. Zaterdag staat, gelukkig zonder toeschouwers, de uitwedstrijd tegen Ameide 5 op het programma. Met een deceptie rijker hebben we er zin in. We are all together now.
Jeroen van Muijlwijk
