Gahavend VVAC 4.0 vindt drie punten in Arkel

We moeten even terug in de tijd. Naar 7 november 2015 om precies te zijn. Toen werd er voor het laatst gewonnen van Vuren 2. Wat hierna gebeurde was niet normaal, was raar. Drie wedstrijden op rij werden glorieus verloren en slechts 1x werd het net gevonden. Bij Arkel 2 zagen we tekenen die lijken op een ommekeer. Weliswaar kwam VVAC 4 op achterstand, maar op karakter werd de wedstrijd terecht met 1-2 naar de Put gesleept. En dat met halfies in de basis.

Ronnie-tikkie-terug

Brian startte samen met Joeri, Menno, Patrick, Jeroen de Jong, Jeroen v M, Martijn, Andre, Stefan Prins, Otto en Colin in de basis. Harrie, Ronnie en later Sander zaten wissel. Maar niet voor lang. Joeri is net terug van een blessure. En als Joeri weer een beetje kan lopen lijken zijn hersenen als een Pavlov reactie signalen van zijn lichaam en medespelers te negeren. Rustig aan opbouwen is voor niet BMW-rijders. Na anderhalve training en een eerste basisplek duurde zijn wedstrijd niet langer dan drie minuten. Zijn knie bleef staan toen zijn lichaam doordraaide, waardoor het lijkt dat zijn meniscus niet meer heel is. Ronnie werd zijn vervanger waardoor Jeroen als laatste man ging spelen. Ook die wissel pakte net als de basisplek van Joeri niet echt lekker uit. Ronnie reageerde in de kleedkamer al hoofdschuddend en naar de grond kijkend op het feit dat hij wissel stond en half fitte spelers in de basis begonnen. Die woede, dat gevoel van onrecht en onbegrip vond zijn weg in een tikkie terug. Na 10 minuten speelde Jeroen de bal in op Ronnie. Hij wilde kaatsen op Jeroen, maar gaf uiteindelijk de assist aan de spits van Arkel 2 die keurig de 1-0 maakte. ‘Dat krijg je als je begint met halfies’ was de instinctieve reactie van Ronnie die zijn woede maar niet onder controle kreeg de eerste twintig minuten. Na de goal van Arkel trok VVAC 4 meer en meer het initiatief naar zich toe. De bal ging niet even zuiver rond, maar duels werden gewonnen en na een goede combinatie en soloactie maakte Colin de prachtige en terechte 1-1 in minuut 30.

Goudhaantje

In de rust werd Joeri naar het ziekenhuis gebracht door TD van Zijl, ging Peter vlaggen en kwam Harrie in het veld voor Otto. Andre Vlot ging vervolgens in de spits spelen om meer vaart voorin te hebben. En hoewel Otto een prima pot speelde en hij vindt dat de buitenspelers toch genoeg snelheid hebben om zijn tempo op te vangen, pakte het goed uit om Andre met meer vaart en agressie voorin te zetten. Het ‘Remi gevoel’ van Ronnie had plaatsgemaakt voor goed spel en VVAC 4 was eensgezind in de aanpak van de opdracht. Winnen ten koste van alles. En het lukte. Dankzij een zeer sterk keepende Brian die ons bij twee cruciale momenten in de wedstrijd hield trok VVAC 4 de wedstrijd naar zich toe. Het zag er van de kant niet uit, maar de spanning was te snijden. De bevrijdende 1-2 viel in de 83ste minuut. Een strak genomen penalty van goudhaantje Andre Vlot bracht de 1-2 eindstand op het bord. Het kraakte nog in de achterhoede, maar Jeroen de Jong -die voor het eerst in tijden weer 90 minuten maakte- en zijn medespelers hielden stand.

The Great Turnover

Het is allemaal nog wat wennen in deze klasse. Aan de rol van middenmoter. Het uitbundige juichen is verdwenen, de kreten van overwinning als je de kleedkamer binnen gaat komen uit één keel in plaats van 11, de selectie van 24 kent een gemiddelde wedstrijd opkomst van 14, de gemiddelde haaltijd van bier neemt toe en de speaker staat nog steeds bij Elard thuis. Laat de winstpartij de ommekeer zijn. The Great Turnover van VVAC 4 in VVAC 4.0. en laten we niet denken aan de vergane glorie van het kampioensjaar, maar aan mooie dingen. Aan Sjinkie Knegt die trilde van geluk toen hij verkozen werd tot sportman van het jaar, aan Hannah Ferguson, aan de BMW van Joeri, de schoenen van Patrick en een klein beetje aan vorig seizoen. Want zaterdag wacht de koploper H.S.S.C. 3 om 14.30 uur.